Najważniejsze wewnętrzne metody podania ozonu

Bezpośrednie podanie ozonu do krwi w formie zastrzyku

Jest to najbardziej skuteczna forma aplikowania ozonu. Dożylne podanie ozonu bezpośrednio do krwi wymaga precyzyjnego dawkowania, doświadczenia i umiejętności.  Metoda daje dużo lepsze wyniki terapeutyczne i wymaga mniej aplikacji w porównaniu z autohematoterapią czy ozonowymi wlewami dożylnymi. Przewaga ta jest szczególnie widoczna u pacjentów z astmą, boreliozą, chorobami układu immunologicznego, alergią, chorobami naczyniowymi czy  nowotworowymi. Ozon jest nietrwały, rozpada się stopniowo do tlenu już w temperaturze pokojowej. Półokres trwania w wodzie to około 20-30 minut, ale w rzeczywistości półokres trwania w wodzie jest krótszy, ponieważ mają na niego wpływ różne czynniki, takie jak temperatura, pH, stężenie ozonu oraz stężenie i rodzaj innych substancji rozpuszczonych. Gdy ozon jest podawany bezpośrednio do krwi, zdąży dotrzeć do naszego organizmu zanim ulegnie rozkładowi, natychmiast zaczyna reagować: najszybciej więc niszczy wirusy, grzyby i bakterie.

Ozonowe wlewy dożylne płynów

Popularna metoda podania ozonu polega na naozonowaniu soli fizjologicznej i podaniu takiej kroplówki pacjentowi w postaci wlewu dożylnego. Trzeba wiedzieć, że ozon jest bardzo niestabilny i szybko powraca do swojej pierwotnej postaci, czyli tlenu (O2). Ozon rozpadnie się praktycznie zaraz po tym jak zostanie wyprodukowany. Półokres trwania w wodzie to około 20 - 30 minut, ale zazwyczaj jest krótszy, na co ma wpływ. m. in. temperatura, stężenie ozonu. Zanim kroplówka z ozonem zostanie podłączona, również upłynie trochę czasu od naozonowania płynu, a więc już z tego względu ilość ozonu, która dotrze do komórek naszego działa będzie niższa. Terapia wymaga dużej liczby zabiegów w porównaniu do bezpośredniego podania ozonu do żyły.

Autohemoterapia

Metoda polega na pobraniu z żyły pacjenta krwi w ilości 100 – 200 ml do specjalnej, sterylnej, jednorazowej butelki próżniowej zawierającej konserwant zapobiegający krzepnięciu krwi w butelce. Następnie przy pomocy aparatu medycznego powstaje mieszanina ozonowo – tlenowa. Naozonowana krew żylna  jest z powrotem podana pacjentowi. Zabieg odbywa się w obiegu zamkniętym, a wszystkie elementy służące do zabiegu są jednorazowego użytku. Autohemoterapia trwa ok. 30 minut. Metoda wymaga od pacjenta dobrych żył i ogólnie dobrego stanu fizycznego.

Specjalistyczne podawanie ozonu stosowane w okulistyce czy stomatologii

Do wytwarzania ozonu w okulistyce konieczna jest specjalna aparatura, gdzie ozon wytwarzany jest przez sondę wypełnioną mieszaniną argonu i neonu. Ozon stosuje się poprzez kontakt ( czas zabiegu wynosi 1-2 min) lub nadmuchując chore oko.

Mniej popularne metody ozonoterapii to:

  • mała autohemoterapia: podawanie domięśniowe odpowiednio naozonowanej krwi własnej pacjenta
  • wstrzykiwanie  ozonu bezpośrednio  do stawów
  • podawanie ozonu ( wdmuchiwanie) doodbytniczo do jelit

Metody zewnętrzne podania ozonu

Ozon wykazuje działanie bakteriobójcze, wirusobójcze i grzybobójcze i ta jego właściwość ma zasadniczą zaletę przy stosowaniu go  zewnętrznie. Ozon stosuje się przede wszystkim przygotowując kąpiele w suchej, gazowej mieszaninie tlenowo-ozonowej. Taki zabieg polega na nałożeniu na chorą kończynę szczelnego worka foliowego, wpuszczeniu do niego mieszaniny tlenowo-ozonowej o odpowiednich, zmiennych stężeniach na ok. 30 min. Zabieg ten stosuje się w leczeniu trudno gojących się ran, owrzodzeniach żylakowych podudzi, odleżynach, egzemach, oparzeniach, stanach po amputacji stopy z niezagojoną raną, przy zespole stoy cukrzycowej. Ozon pobudza on ziarninowanie naskórka oraz poprawia miejscowe ukrwienie tkanek, które przyśpiesza gojenie się ran. Można też przepłukiwać rany świeżo naozonowanymi płynami infuzyjnymi.

Ozon można też stosować w kąpielach wodnych.

Inna metodą zewnętrzną jest przykładanie do zmienionych chorobowo miejsc opatrunków z naozonowanej oliwy z oliwek. Oliwę z oliwek tłoczoną na zimno ozonuje się przez 4 godziny ozonem o odpowiednim stężeniu. Taki preparat można przechowywać w ciemnym miejscu w temperaturze pokojowej nawet do  dwóch lat.