Ozon leczy wiele groźnych chorób

Ozon leczy ponad 134 poważne choroby!

Ozon został odkryty ponad 170 lat temu, a już w 1873 roku  dokonano kolejnego odkrycia, które położyło podwaliny pod rozwój ozonoterapii. Brytyjski chemik Benjamin Cornelius Fox udowodnił, że ozon ma zdolność zabijania drobnoustrojów. Już w 1878 roku doktor Day z Australii napisał pierwsza procedurę zastosowania ozonu w szkarlatynie i ospie. Pod koniec XIX wieku ozonoterapia była uznaną metodą terapeutyczną w Stanach Zjednoczonych. Doceniając wartość leczniczą ozonu lekarz z Berlina Albert Wolf w 1915 r. po raz pierwszy zastosował ozon do leczenia  obrażeń skóry. Do dzięki temu ozon był powszechnie stosowany przez niemiecką armię  podczas I wojny światowej do leczenia zainfekowanych ran bojowych i zakażeń beztlenowych. W latach siedemdziesiątych u b. wieku zaczęły powstawać międzynarodowe  towarzystwa ozonoterapii, których celem jest rozpowszechnianie tej metody leczenia.  W Polsce propagatorem ozonoterapii był prof. Zygmunt Antoszewski, który w Katowicach powołał Polskie Towarzystwo Ozonoterapii.

Jak działa ozon i na czym polega jego lecznicze działanie?

Ozon niszczy wirusy, bakterie i grzyby. Wszystkie komórki czerpią energię z glukozy. Zdrowe komórki w wyniku utleniana spalają glukozę, w chorych komórkach dochodzi do jej fermentacji. Aby wyprodukować tyle energii co komórki zdrowe, te zainfekowane potrzebują aż 15 razy więcej glukozy. Z drugiej strony mają niepohamowany apetyt, muszą się stale mnożyć i dzielić, i aby te potrzeby  zaspokoić – bez skrupułów sięgają do zdrowych komórek, ograbiając je z glukozy i składników odżywczych. Zdrowe komórki stają się niedożywione i przez to słabsze, aż w końcu cały organ przestaje prawidłowo funkcjonować. W środowisku, gdzie jest dużo tlenu i składników odżywczych zdrowe komórki wytwarzają otoczkę w postaci enzymów , która chroni je przed inwazją.  Enzymy te to: katalaza, peroksydaza glutationowa i dysmutaza ponadtlenkowa. Komórki pozbawione tlenu nie są w stanie produkować wystarczającej liczby enzymów, by ochronić błonę komórkową, a więc są bardziej narażone na inwazję wirusów. Również drobnoustroje chorobowe są pozbawione otoczki z enzymów. Gdy ozon zostanie wprowadzony do organizmu  doskonale rozpoznaje komórki, które ma zniszczyć. Atakuje te bez otoczki enzymatycznej oraz chore komórki z deficytem enzymów w błonie komórkowej. Utlenia je, a następnie są usuwane z organizmu.

W trakcie badań in vitro w 1993r. М.Carpendalle stwierdził, że ozon w postaci gazu zabija praktycznie wszystkie rodzaje bakterii Gram-dodatnie i Gram-ujemne, wirusy, grzyby i pierwotniaki. Według danych wielu autorów, ozon w stężeniach od 1 do 5 mg/l. w ciągu 4-20 min, zabija E. coli, Streptococcus faecalis, Mycobacterium tuberculosum, Cryptosporidium parvum i in.

Ozon hamuje proces powstawania nowych komórek wirusa. W1989 roku  T.Sannen, udowodnił, że podczas ozonowania kapsyd wirusa ulega uszkodzeniu.

Do niszczenia bakterii dochodzi poprzez uszkodzenia błony komórkowej, przede wszystkim przez utlenienia lipidów (kwasów tłuszczowych nienasyconych), co prowadzi do utraty żywotności lub możliwości rozmnażania się komórki.

Ozon a wolne rodniki

W naszym organizmie naturalnie występują utleniacze ( inaczej wolne rodniki) oraz  przeciwutleniacze ( antyoksydanty). Te pierwsze powstają podczas oddychania. W trakcie przemiany tlenu na energię, część jego cząsteczek uwalniana jest w postaci związków  tzw. wolnych rodników tlenowych. Mają one niesparowany elektron i cały czas dążą do odebrania elektronu innej komórce. To zaś doprowadza  do uszkodzenia komórek i  biocząsteczek m.in. białek, tłuszczów, a także zmian w DNA.  Temu działaniu wolnych rodników zapobiegają przeciwutleniacze. To one oddają wolnym rodnikom im swój elektron i usuwają nadmiar rodników z organizmu. Gdy organizm jest zdrowy, panuje w nim równowaga pomiędzy wolnymi rodnikami a antyoksydantami.

I ta równowaga jest dla naszego organizmu najlepsza. Gdy jednak wolnych rodników jest za dużo i stan ten trwa długo, stają się niebezpieczne. Wolne rodniki są oskarżane o rozwój niemal wszystkich groźnych chorób w naszym organizmie. Tymczasem są też niezbędne dla naszego organizmu. Bez wolnych rodników tlenowych niszczące wolne rodniki nie mogą być usuwane z organizmu. Poza tym są wolne rodniki, które są niebezpieczne dla wszystkich żywych komórek, inne tylko dla ich najsłabszych ogniw. Po aplikacji dużego stężenia ozonu następuje wzrost wolnych rodników tlenowych, ale u osób zakażonych zauważono też wzrost „zamiataczy” wolnych rodników, co świadczy o mobilizacji organizmu do walki z zakażeniem.

Podczas podania wewnętrznego ozonu wytwarzają się ozonki, które są katalitycznymi nośnikami tlenu. Mają one cechy wolnych rodników, ale wypierają inne, niszczące wolne rodniki tlenowe. Pobudzają więc układ immunologiczny do walki z agresorem.

Ozon działa przeciwzapalne

Ozon jest w stanie utleniać związki,  które zawierają podwójne wiązania, w tym kwas arachidonowy, który powoduje powstawanie prostaglandyn.  Są to  związki aktywne biologicznie, które uczestniczą w rozwoju i podtrzymywaniu stanów zapalnych, korygują pH i równowagę elektrolitową.

Ozon pobudza układ immunologiczny

Ozon pobudza układ immunologiczny poprzez uwalnianie przez organizm czynników obronnych: cytokin, interleukin i interferonów, które są odpowiedzialne za każdy aspekt pracy układu odpornościowego. Ozon pobudza do działania system odpornościowy organizmu, który zaczyna samodzielnie wytwarzać związki zwalczające procesy chorobowe i ogniska zapalne. Ozon pobudza wydzielinę IL-2, która jest podstawą systemu odpornościowego, a także produkcję krwinek białych, które osłaniają ciało przed wirusami, bakteriami, grzybicami i rakiem

Ozonoterapia pomaga zmienić kwasowe pH w organizmie spowodowane chorobami przewlekłymi w kierunku zasadowym.

Ozon poprawia utlenowanie tkanek

Przez zwiększenie dostarczania tlenu do tkanek, ozon poprawia metabolizm komórkowy, co przy braku możliwości magazynowania tlenu przez ustrój jest działaniem bardzo ważnym. Pod wpływem podania ozonu następuje zwiększenie frakcji tlenu rozpuszczanego we krwi ( ozon jest 15 razy lepiej rozpuszczalny w płynach niż tlen). Poprzez zwiększenie aktywności enzymatycznego łańcucha oddechowego poprawia wykorzystanie tlenu przez tkanki. Ułatwia dyfuzję tlenu do krwinek czerwonych poprzez wpływ na ich błony komórkowe oraz oddawanie tlenu z hemoglobiny do tkanek.

Ozon poprawia warunki krążenia krwi w naczyniach

Ozon zmniejsza lepkość krwi i zapobiega rulonizacji erytrocytów poprzez wpływ na napięcie powierzchniowe błony komórkowej, uelastycznia je oraz poprawia utlenowanie krwi (wzrost PP). Wzrost elastyczności czerwonych krwinek pozwala, aby poziomy tlenowe podnosiły się w ciągu dnia, nawet do tygodnia od zastosowania terapii. Działa antyagregacyjnie na płytki krwi: zapobiega ich zlepianiu się i rulonizacji, wydłuża czas krwawienia i krzepnięcia. Ozon utlenia płytkę tętniczą, co znaczy, że ma zdolność spłycania zatorów w dużych oraz niewielkich naczyniach krwionośnych.